De Taskforce is ingesteld in opdracht van de Provincie en bestaat uit vertegenwoordigers van Xonar, Rubicon, de Mutsaersstichting en BJZ. Onder onafhankelijke leiding van een gedragswetenschapper van Bureau van Montfoort (een bureau dat eerst een onderzoek naar de aanpak van de wachtlijsten heeft gedaan) pakt de Taskforce knelpunten in de wachtlijsten aan. Het doel van de Taskforce is ervoor te zorgen dat de wachtlijsten vóór 1 januari 2010 zijn weggewerkt.

De Taskforce is eigenlijk de tweede stap van de wachtlijstaanpak; in eerste instantie hebben XONAR, Rubicon en de Mutsaersstichting zélf gekeken voor welke wachtende jeugdigen sneller de nodige zorg kan worden georganiseerd. Door tijdelijke extra inzet is dat voor een behoorlijke groep jongeren gelukt. Dat heeft de wachtlijsten dus al doen afnemen.

De jeugdigen waarvoor de instellingen zelf niet zo snel mogelijkheden zien om ze snel te helpen (ofwel die zij niet kunnen helpen hun ‘zorgaanspraken te verzilveren’ zoals dat in vaktermen wordt genoemd), worden in de Taskforce ingebracht.

Daar wordt de situatie van elke jongere bekeken en besproken en wordt alsnog passende hulp georganiseerd. Dat lijkt gemakkelijk, maar niets is minder waar. Er spelen heel wat zaken mee, waar de leden van de Taskforceleden tegenaan lopen: ‘verkeerde bedden’, door- en uitstroomproblemen, te weinig capaciteit, hulpvormen waarvoor geen aanbod is in Limburg, te weinig (therapeutische) pleeggezinnen en afbouw van residentiële plekken. In de besprekingen komt het allemaal aan de orde! Toch blijven de Taskforceleden positief en proberen zij een oplossing te bedenken. Het komt er daarbij op aan om creatief te zijn en vooral ook dingen te bedenken die niet zo gewoon en vertrouwd zijn. Daarbij wordt veel van elkaar geleerd. De Taskforce probeert meteen ook oplossingen te bedenken waar de jeugdzorg in de toekomst ook nog profijt van kan hebben.

Tijdens de besprekingen in de Taskforce bleek al gauw dat de grootste problemen zich voordoen in de pleegzorg. Té veel cliënten wachten op een plek in een pleeggezin. En goed toegeruste pleegouders liggen nu eenmaal niet voor het oprapen. Méér kinderen kunnen plaatsen in de pleegzorg betekent méér pleegzorgwerkers, meer screeningen en waarschijnlijk ook meer STAP-trainingen. Dat vraagt veel tijd en energie van alle betrokkenen en aan het (tijdelijke) inhuren van extra medewerkers zal waarschijnlijk niet kunnen worden ontkomen. Ook voor de pleegzorg wordt er gezocht naar alternatieve oplossingen. In eerste instantie betekent dat dat de Taskforce -waar dat mogelijk is- inzet op plaatsing van jeugdigen in het eigen sociale netwerk (familie, vrienden, buren, ...). Hiervoor zullen versneld extra Familie Netwerk Beraden en Eigen Kracht Conferenties worden igeorganiseerd.

Kortom, er is veel werk aan de winkel, en dat niet alleen voor de Taskforceleden. Alle medewerkers in de jeugdzorg zijn erbij betrokken. Maar het lukt wel, dat bewijst het feit dat er van de ongeveer veertig cliënten die inmiddels besproken zijn in heel korte tijd al zestien van de wachtlijst af zijn.
Eén van de positieve effecten van de Taskforce is trouwens dat de medewerkers bij zowel Rubicon, Xonar als BJZ inmiddels al veel alerter worden op wachttijden en alternatieve mogelijkheden voor hulp.