Het maakt niet uit wat er gebeurt, maar hoe je er mee omgaat -

interview met en achtergrondinformatie bij het filmpje van AnneMiek Nuesink

Sam (9) krijgt thuisonderwijs van moeder AnneMiek (43) met toestemming van de leerplichtambtenaar. Na vijf jaar raadt de leerplichtambtenaar AnneMiek aan om Bureau Jeugdzorg mee te laten kijken. Die zomer is AnneMiek erachter gekomen dat Sam kenmerken van autisme heeft. Ze wil hem graag via BJZ onderzocht hebben. Dick van Bureau Jeugdzorg herkent tijdens het gesprek echter geen autisme en vindt moeder een slechte opvoeder dat zij Sam zo nodig het label gehandicapt wil geven. Dick wil het hele gezin achttien volle dagen intern onderzocht hebben. Een half jaar later zal uit de diagnose blijken dat moeder gelijk had.

Ondertussen weigert moeder het onderzoek. Het gaat immers alleen om Sam, niet om haar dochters of haarzelf. Omdat zij niet meewerkt aan deze voorwaarde die is gesteld door één iemand bij BJZ zonder overleg, wordt het PGB drie keer stopgezet. AnneMiek schakelt zijn meerdere, de Klachtencommissie en twee keer de Bezwaarcommissie in. Niemand werkt voor Sam mee, maar wel tegen AnneMiek. Gebaseerd op Dicks verslag met aantoonbare fouten. Vrienden, Zorgbelang Gelderland, het LCFJ en het Oudernetwerk Jeugdzorg helpen deels wel – van hen krijgt AnneMiek troost, informatie en advies.

Belangrijker is dat zij zelfverzekerder en gelukkiger wordt door het BJZ-proces dat anderhalf jaar duurt. “Ik kreeg zoveel complimenten uit mijn omgeving. Hoe harder Dick riep dat mijn kinderen uitgeplaatst konden worden als ik niet deed wat hij zei, des te meer ik zag hoe onterecht hij mij behandelde. Ik ben een prima moeder met een heerlijk gezin. Ook begon ik zelf verantwoordelijkheid voor mijn gevoelens te nemen, zonder Dick of het systeem te beschuldigen. Dat geeft kracht. Ons leven veranderde.”

Veel hulpverleners luisteren slecht en zoeken problemen. Bij deze negatieve houding is niemand gebaat. Advies voor deze hulpverleners is zich te focussen op de kwaliteiten van ouders en hun kinderen.

"Spreek ook niet van 'klachten' en 'problemen' maar van 'kenmerken' en 'doelen'. Laat zowel de ouder als de hulpverlener kijken hoe ze met een situatie omgaan. Als je een verantwoorde, positieve houding aanneemt, dan gebeuren er wonderen.”

Straks worden gemeenten verantwoordelijk voor Jeugdzorg. “De stelselwijziging maakt niet uit, evenmin methodes, regels of wetten. Mensen moeten het zelf doen. Stoppen met mopperen en beseffen wat voor goeds er al is. Soms hebben ouders daar een optimistisch duwtje bij nodig." AnneMiek raadt de gemeenten aan te investeren in een positief jeugdbeleid en om op hulpverlenersopleidingen te wijzen op de juiste houding jegens ouders en kinderen en ouders te laten spreken op die opleidingen. “Mijn ervaringen binnen Jeugdzorg hebben mij dus juist sterker gemaakt. Dat gun ik iedereen. Ook de hulpverlener."

Voor de Hogeschool Windesheim heeft AnneMiek een filmpje gemaakt om haar visie te geven op hulpverlening binnen jeugdzorg. Samen met het LCFJ wil zij haar boodschap naar voren brengen op bijeenkomsten, bij opleidingen of waar ook maar een luisterend oor te vinden is. Heeft u interesse in haar verhaal, neem dan contact op met het LCFJ via de contactpagina. AnneMiek gaat graag het gesprek met u aan!