Het verhaal van Maria-Yasemin

Het spreekwoordelijke de handen uit de mouwen steken is wat Maria-Yasemin ook andere jeugdzorgjongeren wil meegeven. Ze weet dat het lastig kan zijn om dingen te regelen of om te bedenken wat noodzakelijk is als je achttien bent. “Maar als je weet wat je te wachten staat, begin dan alvast met actief bekijken wat je allemaal nodig hebt”, adviseert ze.
Zo heeft Maria-Yasemin het zelf namelijk ook gedaan. Het resultaat is dat ze bijvoorbeeld nu al haar verzekeringen heeft geregeld en een studiebeurs bij de IB-Groep heeft aangevraagd. “Ik ben best vroeg begonnen met regelen. Ik wil gewoon alles op een rijtje hebben zodat ik zeker weet dat het goed gaat als ik achttien ben. Het is ook maar een kleine moeite.”
Maria-Yasemin komt net uit school, ze volgt de opleiding sociaal-cultureel werk, en vertelt druk over haar ervaringen. Ze is een doorzetter, dat wordt uit alles duidelijk. De vrolijke jonge meis is tevreden met haar leven maar moet vaak wel even slikken als ze jongeren ziet waarmee zij in een leefgroep heeft gewoond. “Ze wonen nu op straat, staan de hele dag te blowen. Dat is toch hartstikke zonde.”
Maria-Yasemin voelt zich dan vaak verantwoordelijk voor deze mensen, want met haar gaat het immers wel goed. “Maar ik kan niks doen, behalve hen vertellen waar ze hulp kunnen vragen.” En daar zijn we dan meteen beland bij de belangrijkste levensles van Maria-Yasemin: vraag altijd ondersteuning. “Jongeren denken er vaak niet aan om hulp te vragen. Maar ze kunnen die wel krijgen. Ze kunnen zelf naar een jongerenloket gaan of naar het JIT.” Maar, waarschuwt deze tiener, “je draagt zelf je verantwoordelijkheid. Je moet het zelf doen.”
Maria-Yasemin begrijpt wel hoe het kan dat het slecht met mensen afloopt. “Soms lijkt het dat in de situatie waarin je verkeert, heel veel op je afkomt. Maar wanneer je hulp zoekt zal je stap voor stap dichter bij je doel komen”, vertelt ze. “Als je afhaakt als het moeilijk wordt, dan zel het alleen maar erger worden. Geef dus niet op.”