Betty heeft in de wereld van de jeugdzorg een blijvende indruk achtergelaten. Ze was een van de eerste actieve leden van het Landelijk Cliëntenforum Jeugdzorg. Ze zocht daarbij vanaf het begin naar een zo goed mogelijke  samenwerking tussen de hulpverleners en de kinderen, jongeren en hun ouders die zijn aangewezen op jeugdzorg. Betty heeft zelf ervaren hoe de jeugdzorg kan helpen en hoe het niet helpt. Ze was positief kritisch, recht voor zijn raap (vooral in kleine gezelschappen) en had altijd het belang van het kind als uitgangspunt. Ze verwoordde de stem van cliënten in de jeugdzorg. Met passie, warmte, een betrokkenheid vanuit het diepst van haar ziel en regelmatig met humor.

 Het was voor ons vanzelfsprekend dat we nog maar kort geleden positief reageerden op het verzoek om informatie aan te leveren die zou kunnen leiden tot ‘een lintje’. Haar kwam dat volledig toe! Niet dat Betty het daar voor deed. Zo was ze niet. “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.” Maar Betty heeft onder meer veel bijgedragen aan de invoering van de Kwaliteitsstandaarden Q4C, ze was lid van de landelijke werkgroep professionalisering jeugdzorg en deed goed werk bij ZonMW. Naast al haar andere werk in de gemeente Langedijk was het zonder meer terecht dat ze daarvoor werd geridderd. Wat was ze overdonderd op 12 september toen ze de onderscheiding ontving. En wat was ze blij met alle blijken van waardering die uitgesproken werden, die ze nadien schriftelijk kreeg en vooral met de persoonlijke contacten. Die laatste hielden aan tot op het laatst van haar leven, toen de horizon met rasse schreden naderde. Ze wist het.  

“Als er iemand in Nederland is die zich met hart en ziel voor de cliënten van de jeugdzorg heeft ingezet, dan was het Betty. Zet haar maar op plek nummer 1!”, zei een van de leden van de cliëntentafel. Het maakte niet uit wie ze tegenkwam: een minister, een hulpverlener, een ambtenaar, een directeur, een professor of een andere ervaringsdeskundige. Ze liet zich niet afbluffen. Haar verhaal was eenduidig en helder: "Biedt steun aan een goede kwaliteit van het primaire proces van de jeugdzorg". Daar bedoelde ze mee: zorg er voor dat de medewerkers van de jeugdzorg op een goede manier met de kinderen en hun ouders kunnen omgaan, het directe contact. In beleidskringen pleitte ze hartstochtelijk voor een grotere betrokkenheid en inbreng van cliënten van de jeugdzorg bij beleidsontwikkeling en wet- en regelgeving. In LCFJ-kring pleitte ze voor een genuanceerde benadering van de problemen waarmee gezinnen in de jeugdzorg te kampen hebben. Ze koos structureel voor de dialoog. “Blijf niet hangen in je eigen sores!”, was haar boodschap.

In het bestuur heb ik haar ervaren als een ‘gouden kracht’. Ik leerde haar kennen nu bijna 3 jaar geleden, toen ik voorzitter werd van het LCFJ. We konden het goed met elkaar vinden. Ik heb niet altijd naar haar geluisterd en heb achteraf wel eens gedacht: “Had ik dat maar wel gedaan!” En als we het daar dan over hadden, kon zij begrijpen waarom ik het niet met haar eens was en moest ik wel eens erkennen dat zij gelijk had. Dat gebeurde in een goede sfeer en verstandhouding. Met wederzijds respect.

Iemand van Bureau Jeugdzorg Noord-Holland, waar Betty een van de  oprichters was van een cliëntenraad, schreef: “Zij heeft ons geleerd hoe belangrijk en waardevol trouw zijn betekent, m.a.w. wissel niet steeds van hulpverlener/gezinvoogd. Gezinsvoogd, zeg wat je op je hart hebt en doe niet nodeloos ingewikkeld, zeg waar het op staat maar met respect.

BJZ, luister naar de ouder die vraagt om een mannelijke of een vrouwelijke gezinsvoogd, maar kom niet aanzetten met een jonkie van 21, die nog geen levenservaring heeft, want daar hebben wij geen zak aan.

"Het gaat om de cliënt, de rest is flauwekul!" Dit citaat typeert Betty zoals ze was.

Twee weken voor ze stierf hebben Betty en ik nog uitgebreid gesproken over de toekomst van de jeugdzorg in het algemeen en van het LCFJ in het bijzonder. Ze is alles op de voet blijven volgen, hoewel ze toen al soms helse pijnen had. We hebben teruggekeken op de laatste drie jaar, vanaf het moment dat ik haar leerde kennen. We hebben vooral de hoogtepunten en een enkel dieptepunt gedeeld en we zeiden elkaar gedag. Het was goed.

Op de rouwkaart staat de volgende passende tekst:

Herinner mij zoals ik was, maar niet in mijn sombere dagen.

Herinner mij zoals ik was, in de stralende zon.

Hoe ik was, toen ik alles nog kon.

Het LCFJ is Betty heel dankbaar voor wat ze ons heeft gebracht, voor hoe ze ons telkens weer bij de les heeft gehouden, voor haar levenswijsheid waaruit zij putte. Wij zullen haar herinneren als een lieve, moedige en strijdbare vrouw. We zullen haar werk samen met dierbare anderen voortzetten.

 Jan Zandijk

Voorzitter bestuur LCFJ